سبو بشکست ، ساقی ! همتی از غصه می میریم
شکسته تیله ها را بر لبم کش تا سحر گردد
در میخانه را قفلی بزن ترسم که ولگردی
ز درد آتشین زخمم خبر گردد
 خبر گردد
به پیراهن بپوشان روزن میخانه را ساقی
 که چشم هرزه گردان هم نبیند ماجرایم را
به خویشم اعتباری نیست ، گیسو را ببر ساقی
 و با آن کوششی کن تا ببندی دست و پایم را
 ز خون سینه ام ، ساقی ! بکش نقش زنی بی سر
 به روی آن خم خالی که پای آنستون مانده
 به زیر طرح آن بنویس با یک خط ناخوانا
 به راه دشمنی مانده ز راه دوستی رانده
و دندانهای من سوراخ کن با مته ی چشمت
 نخی بر آن بکش ، وردی بخوان آویز بر سینه
 که گر آزاده ای پرسید روزی : پس چه شد شاعر
 نگوید : مرد از حسرت بگوید : مرد از کینه

یا علی

جامانده ام

از

پاییز

در حال فرار و گریه های پیاپی

جامانده ام

فریادهایم بی نتیجه اند

و حاصلی ندارند

حتی نگاهش را به سویم بر نمی گرداند

جا مانده ام

گوی دلش را برده اند

چنان پرشتاب می رود گویی

مجنون

از پی لیلی

جا مانده ام

...

یا علی

سخن آهسته می گویی
 نمی گویی که می مویی
شب نوش است ، نیشی نیست
 جامی ریز
 جام دیگری
 جامی که گیرم من از نا کامی
 رها در باد
 کجایی دوست ؟
کو دشمن ؟
 بگو با من بگوش تشنه ام ، گوشم
بخوان با من
 بنال ایا تو هم از حلقه ی زنجیر
 دانستی که در بندی ؟
رها در باد ، با من گفت
 شنیدم آری ای بد مست
 من از زنجیر سازانم چه می گویی ؟

...

حرف براي گفتن زياده و وقت كم

يا علي